Atburðamörk: Myrku miðaldirna - Paperback

"Atburðamörk. Myrku miðaldirnar" er skáldverk um heim ar sem menn
geta orðið að guðum,
ar sem ástin er sterkari en örlögin,
og ar sem myrkrið er aðeins mynd ljóss sem hefur gleymt sjálfu sér.

Bretland sekkur í fyrirboðum glötunar.
William, drengur sem alla vi hefur forðast ofbeldi, hlýtur konungskórónu sem
verður honum byrði en ekki gjöf. Hann er ekki f ddur til sverðsins, en sverðið
velur hann; hann s kist ekki eftir valdi, en valdið kemur til ess sem óttast að
mest.

William vildi aldrei verða hetja - en heimurinn gerir hann að eim síðasta sem
h gt er að treysta á.
Og egar ljósið í hjarta hans verður of bjart, mun að sama ljós breytast í verð
sem enginn var reiðubúinn að greiða.

En hvert ljós varpar skugga.

Julian - eldri bróðir Williams - er sterkur, stoltur, f ddinn til sverðs og fr gðar.
En ástin á sömu konunni, öfund gagnvart ljósi annarra og örlög sem snúast úr
frelsun í bölvun, gefa myrkrinu rúm í hjarta hans.

Julian er enginn teiknimyndaskúrkur, heldur harmr nn andst ðingur: maður sem
réttlátar fyrir tlanir, eiðar á herðar hans og blóð annarra breyta smám saman í
ann sem reisir sverð gegn eigin heimi - og gegn bróður sínum.

Isabella er kona af fornum ttum sem gerði hana að vampíru ekki að eigin vali,
heldur af örlögum.
Líf hennar er klofið milli mannlegs dags og ódauðlegra nátta og hjarta hennar
milli tveggja br ðra.

Ást hennar á William er hljóð, blíð og gr ðandi; tengsl hennar við Julian eru
ástrík, djúp og h ttuleg.
Í gegnum hana opinberast br ðurnir - annar í ljósi, hinn í skugga - og einmitt
ást hennar verður sá kraftur sem getur bjargað, eytt og jafnvel vakið aftur til lífs.

Í fjarl gum austurlöndum gerir hin mállausa stúlka Mihira frá Varanasi
sáttmála sem heimurinn telur ómögulegan: ekki valdarsamning, heldur vináttu við
djinninn Tíamat.
Hún skipar honum ekki - hún heyrir hann. Hann jónar henni ekki - hann l rir
af henni.
Galdur eirra rífur ekki í sundur vef heimsins, heldur gr ðir hann: að er ljós sem
bindur sprungur, andardráttur sem skilar borgum hita á ný, minni sem gerir mann
að manni.

Ferð eirra snýst ekki um vald, heldur um að hvernig broth tt stúlka og forn
andi verða að eim sem kunna að varðveita egar allt annað í heiminum snýst um
að eyða.

Á sama tíma f ra ólík jóðerni - dvergar, nagar, dryaður og síðar demiúrgur,
varúlfar og drekabornir - sjálfviljugar fórnir svo heimurinn rifni ekki í sundur
undir skrefum myrkursins.
Hver eirra gefur að sem hann á blóðkraft, andardrátt skógarins, eld
smiðjunnar, forna söngva.

En í glufum milli heimanna vakna dökku álfarnir - eir sem hvorki urfa stríð til
fr gðar né illsku til án gju.
eir eru ekki skrímsli, heldur jóð rekin að jaðri tilverunnar. eir leita aðeins leiðar
til að lifa egar eigin heimur eirra deyr.
Alkemía eirra getur rofið mörk heimanna og gripir eirra geta lyft dauðlegum til
stigs guða.
En í hvert sinn sem nýr kraftur f ðist, deyr hluti heimsins - skógur, borg, á, heil öld.

ess vegna er vegur eirra ekki vegur illmenna, heldur vegur eirra sem skilja of
seint að lausn eins heims er glötun annars.

etta er dökk miðaldafantasía ar sem ilmur reykfylltra smiðja, brauðs á vegunum,
blóðs eiðanna og döggvar dögunar fyllir loftið.
etta er goðsagnaskáldskapur ar sem töfrar hafa verð og sverð bera nöfn.
Og etta er ástardrama ar sem valið milli ljóss og skugga getur umturnað sjálfri
himingeimslunni.

egar heimurinn nálgast atburðamörkin getur